Περιφερειακά του οικισμού της Στούπας στη Μεσσηνιακή Μάνη οι hhh architects κατασκεύασαν τρεις πέτρινες κατοικίες με κοινόχρηστη πισίνα για αποκλειστικά τουριστική εκμετάλλευση. Ο αρχιτεκτονικός σχεδιασμός του συγκροτήματος είχε ως βασική πρόθεση την ανάδειξη στοιχείων της Μανιάτικης αρχιτεκτονικής σε διάλογο με σύγχρονες παρεμβάσεις. Οι αναφορές στην τοπική παράδοση εκφράζονται τόσο με την επιλογή φυσικών – τοπικών υλικών, όσο και με την κτιριακή μορφολογία και τον σεβασμό στην κλίμακα.

Η διάσπαση των κατοικιών σε επί μέρους αυτοτελείς πέτρινους όγκους και η σύνδεσή τους με πιο ελαφρείς και διάφανους, αλλά και η δημιουργία των υπαίθριων χώρων με βάση το στοιχείο της εσωτερικής αυλής, αποτέλεσαν το κύριο χαρακτηριστικό της μελέτης. Οι δύο μεγαλύτερες κατοικίες διασπάστηκαν σε τρείς επί μέρους όγκους η κάθε μία, με αντίστοιχο διαχωρισμό των λειτουργιών τους. Στο ένα πέτρινο κτίσμα χωροθετείται το καθιστικό, σε διώροφο πέτρινο κτίσμα τοποθετούνται τα υπνοδωμάτια, ενώ η είσοδος με την τραπεζαρία διαμορφωμένα με μεγάλα ανοίγματα – τζαμαρίες σε συνέχεια με τις εσωτερικές αυλές αποτελούν το συνδετικό στοιχείο των πέτρινων όγκων. Στην εσωτερική διαμόρφωση των κατοικιών ο στόχος ήταν με απλές επεμβάσεις και φυσικά υλικά να συνδυαστεί η παραδοσιακή αρχιτεκτονική με έναν πιο σύγχρονο σχεδιασμό, αλλά και να τονιστεί και ο ξενοδοχειακός χαρακτήρας του έργου.

Οι πέργκολες, τα κάγκελα , η εξωτερική σκάλα και ένας εξώστης έχουν διαμορφωθεί από ελαφριές μεταλλικές διατομές, ενώ με τη χρήση διάτρητης λαμαρίνας για το δάπεδο των εξωστών και της σκάλας, δόθηκε διαφάνεια και ελαφρότητα στις κατασκευές με στόχο να τονιστεί η αντίθεση με τα στιβαρά πέτρινα κτίσματα. Από την ίδια διάτρητη λαμαρίνα κατασκευάστηκαν και τα πατζούρια, δημιουργώντας ενδιαφέροντα παιχνίδια με το φως. Η κοινόχρηστη πισίνα έχει ακανόνιστο σχήμα με τις δύο αντιδιαμετρικές πλευρές της να καταλήγουν σε ένα λοξό επίπεδο παραπέμποντας σε «παραλία», ενώ για υλικό επένδυσης της επιλέχθηκε ένα πλακάκι μεγάλου μεγέθους με βοτσαλωτή επιφάνεια για τον ίδιο σκοπό.

Photos by Nikos Daniilidis