Το πρωταρχικό γνώρισμα της ζωγραφικής του Βασίλη Σελιμά είναι ο τρόπος με τον οποίο χειρίζεται την έννοια του χρόνου, ειδικά στα πιο πρόσφατα έργα του. Η τεχνική αρτιότητα και η καθαρότητα της γραφής αποτελούν το μέσο για ευκρινέστερη μετάδοση του μηνύματος. Ο ιστορικός χρόνος ή ο φανταστικός χρόνος συμβάλουν στο μοναδικό χαρακτήρα του έργου του. Αυτό όμως που εντυπωσιάζει τον θεατή είναι ο εξαιρετικός ρεαλισμός του που συχνά, με την ακραία αληθοφάνεια, περνά τα όρια της ίδιας της φωτογραφικής πραγματικότητας. Ο καλλιτέχνης ενδιαφέρεται να απεικονίσει την εσωτερική ψυχική κατάσταση των προσώπων του, αλλά για να το κατορθώσει δεν διστάζει να κάνει χρήση μιας εξαντλητικά λεπτομερούς αναπαράστασης του ανρώπινου σώματος και προσώπου, ανατρέχοντας στην παράδοση της φλαμανδικής ζωγραφικής και στα πορτρέτα του Gerhard Richter… Παγωμένα πρόσωπα, με την ίδια έκφραση για πάντα, επικεντρωμένα στο παρόν, ορίζουν τις δυνατότητες του δημιουργού μεταξύ της ιδέας και της τελείωσής της.

Ελένη Κυπραίου, ιστορικός τέχνης/επιμελήτρια