«Το πεδίο δράσης μου είναι ο «δρόμος», δεν αναζητώ σπουδαία γεγονότα, ούτε κάνω ταξίδια για να βρω φωτογραφικά θέματα. Φωτογραφίζω καθημερινά τα «πλούτη» της καθημερινότητας, δεν επιδιώκω παρά την στιγμή που η αφήγηση γίνεται περιττή με σκοπό να δημιουργήσω ένα νέο σύμπαν όπου όλα είναι φανερά και όμως κάτι κρύβουν, όχι με σύμβολα αλλά με υπαινιγμούς. Αφετηρία μου είναι η φράση του μεγάλου έλληνα ποιητή Οδυσσέα Ελύτη, «με τις ξόβεργες μπορείς να πιάσεις πουλιά, αλλά δεν μπορείς να πιάσεις το κελαιδιτό τους, γι αυτό χρειάζεται κάτι άλλο…». Το «πρότζεκτ» που δουλεύω είναι ένα και μοναδικό και θα ολοκληρωθεί όταν ολοκληρωθεί και ο βιολογικός κύκλος της ζωής μου, επιζητώντας η φωτογραφία μου να γίνει στον θεατή της, ο μεταφορέας της έντασης που ένιωσα όταν σήκωσα την φωτογραφική μηχανή μου, ανοίγοντας μικρές χαραμάδες στο συμπαγή τοίχο της πραγματικότητας, επιτρέποντας του να δει πέρα από αυτή και τους νόμους της. Χρησιμοποιώ την πραγματικότητα με σκοπό να δείξω φωτογραφία, υλοποιώντας κάτι που προϋπήρχε μέσα μου και επιστρέφοντας στη ζωή όσα για μια στιγμή της δανείστηκα μεταλλαγμένα κατά τις επιταγές του πνεύματος μου. Ακολουθώντας ακριβώς την αντίθετη πορεία από αυτούς που κάνουν εφαρμοσμένη ή αναμνηστική φωτογραφία που χρησιμοποιούν την φωτογραφία για να δείξουν την πραγματικότητα».