«Πάντα χωρε καὶ οδν μένει…» Ηράκλειτος

Στην εποχή των γρήγορων ρυθμών και της ακατάπαυστης κίνησης, παγώνει άραγε ποτέ ο χρόνος; Σταματάς, κοιτάς τον εαυτό σου στον καθρέφτη. Τι βλέπεις; Ακίνητη εικόνα ή μια ακούσια ροή ενέργειας, σκέψεων, ψυχής;

Αυτή τη ροή είδε στο έργο του ο Νίκος Γυφτάκης. Μια αέναη ροή χρωμάτων, εκφράσεων και συναισθημάτων, που στροβιλίζονται στη δίνη του χωροχρόνου, αναδύοντας μελωδίες που σε παρασύρουν.

Ο καλλιτέχνης κάνει βουτιά στην ανθρώπινη ψυχή, στη δική του και των ανθρώπων γύρω του, καταλήγοντας σε ένα ψυχογράφημα, θέτοντας το ένστικτο και τις ποιότητες της ζωγραφικής σε πρώτο λόγο.

Τα έργα του Νίκου είναι ανοιχτά, αφήνοντας τα ρευστά να κυκλοφορούν ελεύθερα. Ρευστές εκφράσεις, ρευστή ένταση, ρευστοί φίλοι, μια ρευστή πραγματικότητα…

Με κάτι από τη φόρμα της «Κραυγής» του Μunch, οι γραμμές καταλύονται, απορροφώνται σε ένα χορό από κυκλικές διαδρομές. Με έντονες μουσικές επιρροές, αποδίδονται οι κυκλικές μουσικές φόρμες της μελωδίας της ψυχής.

Όπως η ροή του νερού σκάβει το έδαφος για να δώσει την ιδιαιτερότητα του κάθε τοπίου, έτσι και το χρώμα χαράζει τον ψυχισμό του ανθρώπου για να αναδείξει τη μοναδικότητα του προσώπου.

Πρόσωπα παραμορφωμένα, αινιγματικά, γεμάτα συσσωρευμένο συναίσθημα… Πρόσωπα που παραπέμπουν σε θεατρικές μάσκες, μουτσούνες… Πρόσωπα που λιώνουν και ξεχύνονται μπροστά σου…

Πρόσωπα που στέκονται μπροστά στον καθρέφτη: από μακριά η φιγούρα, από κοντά η χαοτική περιστροφή του είναι. Αφηρημένες μορφές, κι όμως συγκεκριμένες… Οπτικές ψευδαισθήσεις. Όλα είναι σχετικά. Τα φαινόμενα απατούν. Η μήπως όχι;

Ο Νίκος Γυφτάκης μας καλεί να ταξιδέψουμε μαζί του, με όχημα… τον ανεμοστρόβιλό του! Ας τον ακολουθήσουμε… Τι κρύβεται τελικά στο είδωλο του καθρέφτη; Θέλεις να το αντικρίσεις;

 

Κείμενο: Ανθή Χαϊδά, Δρ.Γλωσσολογίας