Σαν ένα κυματιστό πέπλο, το ανθρώπινο πνεύμα ξετυλίγεται αιωνίως, ευπαθή αλλά αποφασισμένο, με μια εύθραυστη αλλά ανυποχώρητη επιμονή στην ελικοειδή του κίνηση. Για κάθε νέα πλευρά που αποκαλύπτεται μέσα από αυτή την όλο στροφές πορεία, μια άλλη πλευρά του μένει κρυφή, μερικώς παραμορφωμένη και τελικά λησμονημένη, όπως οι διαφυγόντες πραγματικότητες της καταγωγής μας. Σε αυτή την περίπτωση, η επίγνωση μας δεν εξαρτάται μονάχα από μια λογική και πολύτιμη γνώση βασισμένη πάνω στα θεμέλια της αιτιολογίας, αλλά επίσης από το πόσο έγκυρα και ενδόμυχα αντιλαμβανόμαστε τα προγονικά κομμάτια της ανθρώπινης εμπειρίας, αυτά τα θεμελιώδη θραύσματα που βρίσκονται κάτω από το πέπλο, τους δεσμούς με το παρελθόν που συγκρατούν την αλυσίδα της εξέλιξης του πνεύματος μας.

Υπάρχουν όρια στην αντίληψη μας κι ως εκ τούτου δεν είμαστε σε θέση να αντιληφτούμε πλήρως αυτό που είναι από τη φύση του ανεξάρτητο της σκέψης μας, ελεύθερο μορφής, σχήματος και ορισμού. Είμαστε υποχρεωμένοι να συναντάμε μια νοητική εκδοχή της πραγματικότητας, περιορισμένη μέσα στα όρια της εν δυνάμει κατανόησης μας. Μέσα από τη Μυθολογία το ανθρώπινο πνεύμα μπορεί να προσεγγίσει φιλοσοφικά αυτές τις απομακρυσμένες περιοχές ενός συστήματος πολύ μεγαλύτερου από εκείνου που είμαστε σε θέση να αντιληφθούμε πλήρως. Μέσα από τους Μύθους το πνεύμα μας είναι ικανό να ξεπεράσει τα όρια του μυαλού και να εκθέσει τη διαίσθηση μας σε μια πολύ μεγαλύτερη πραγματικότητα, επιτρέποντας μας να σηκώσουμε για μια στιγμή το πέπλο και να νιώσουμε αυτό που βρίσκεται κρυμμένο από κάτω. Αυτές οι αρχέγονες αφηγήσεις δεν επιχείρησαν μια ερμηνεία του αγνώστου, αλλά επέτρεψαν την συσσώρευση της ανθρώπινης εμπειρίας μιλώντας για την ιστορία της Ψυχής ή ακόμα, όπως τις περιέγραψε ο Φρόυντ, υπήρξαν οι παραμορφωμένες ονειρικές επιθυμίες ολόκληρων εθνών, τα πανάρχαια όνειρα της πρώιμης ανθρωπότητας. Έτσι, με τη μορφή διαυγούς ονείρου, αποκαλύπτουν τα αρχέτυπα που μας συνδέουν με τις πιο απομακρυσμένες περιοχές του πνεύματος μας, εκεί όπου οι σπόροι της εξέλιξης μας φυτεύτηκαν για πρώτη φορά στο γόνιμο χώμα της φαντασίας.

Τα πάντα μοιάζουν να έχουν αναδυθεί μέσα από την σφαίρα κάποιου ονείρου, ενός παράλληλου σύμπαντος στο χώρο και στο χρόνο δίχως κανέναν άλλο παρατηρητή εκτός από τη διαίσθηση μας. Ένας κόσμος δίχως παρατηρητές είναι ένας κόσμος δίχως ορισμούς και επομένως τα πάντα πλέον ορίζονται όχι από το πως φαίνονται αλλά το τι πραγματικά είναι. Άπειρα και ακατανόητα στις αισθήσεις μας. Από εκεί πηγάζει κάθε νέα ιδέα, από αυτόν τον τεράστιο χώρο δυνατοτήτων, με αποτέλεσμα τα πάντα να ερμηνεύονται και να βιώνονται με ένα νέο τρόπο κάθε φορά που καταφέρνουμε να σπρώξουμε τα όρια της κατανόησης μας λίγο παραπέρα. Οι Μύθοι συνεχίζουν να στέλνουν ένα ασθενικό σήμα σταλμένο από τον πρώτο παλμό της ανθρωπότητας, σαν ένα όνειρο μετέωρο ανάμεσα στη λήθη ενός μακρινού παρελθόντος και την αποκάλυψη ενός απόκρυφου μέλλοντος, σε έναν κόσμο που δίνει πνοή σε μια νέα πραγματικότητα κάθε φορά που τον αντικρίζουμε.

Διότι μας δόθηκε η ικανότητα να ονειρευόμαστε πέρα από την όραση μας.